Whitney_CLEAN

Whitney Thore

Ik was nog maar aan het einde van mijn tienerjaren en toen sloeg het polycysteus ovarium syndroom (PCOS) toe. Ik kwam 50 kilo bij in nog geen negen maanden tijd. Het is een ziekte die naast overgewicht ook voor haaruitval en baardgroei zorgt. Bij mij bleef het gelukkig alleen bij overgewicht. Toch ging ik in korte tijd van een slanke danseres vol levenslust naar een vrouw van 175 kilo met een depressie. Met dansen was ik totaal gestopt. Tot op een dag een goede vriend mij overhaalde om eens een dansvideo op te nemen en deze zelfs op YouTube te zetten. ‘A Fat Girl Dancing’ werd een enorme YouTube hit met ongelooflijk veel positieve reacties. Toen pas realiseerde ik me dat het leven ondanks mijn ziekte nog zoveel te bieden heeft. Ik besloot dat het gedaan was met de negativiteit en ben dankzij die morele steun het leven weer vol goede moed aan gegaan. Sindsdien ben ik niet alleen meer een ‘fat-ass’, maar vooral een levenslustige ‘badass’.

Kylie_CLEAN

Kylie Van Roeyen

Als je echt een droom hebt, erin gelooft, en bereid bent om er alles voor te doen… dan komt hij uit! Dat is mijn levensmotto. Ik ben geboren met een hersenverlamming en ik had gemakkelijk bij de pakken neer kunnen blijven zitten. Lang was dat ook zo. Tot in mijn pubertijd zat ik thuis opgesloten, omdat ik niet naar buiten durfde. Uiteindelijk durfde ik toen eens naar de sportschool te gaan, en daar vond ik mijn zelfvertrouwen terug. De rest is geschiedenis. Nog steeds is het niet makkelijk en door mijn handicap moet ik nog steeds drie keer zo hard vechten. Maar nu weet ik dat als je een droom hebt en je wil er echt alles aan doen om deze waar te maken, dat die dan ook kan uitkomen. ‘Life begins at the end of your comfortzone. Niet denken of dromen, gewoon doen.’

Amish_CLEAN

Barbie Yoder

Ik besloot onze strenggelovige gemeenschap te verlaten voor een avontuur in het vrije en beruchte New York. Het was de moeilijkste beslissing die ik in mijn leven heb moeten nemen waarschijnlijk. Ik wist dat als ik brak met ons geloof, ik ook verstoten zou worden uit de gemeenschap. En daarmee mijn vrienden en familie nooit meer zou zien. Het klinkt als een hoge prijs voor de vrijheid, en dat is het ook. Maar diep vanbinnen voelde ik dat ik dit moest doen. Mijn persoonlijke verlangens waren sterker dan het geloof. En hoezeer ik ook van mijn vrienden en familie hou, het voelde zo slecht voor mij. De wens om werk te hebben dat ik leuk vind, was daar één van bijvoorbeeld. Ik zou graag werkzaam zijn in de bouw, maar in de cultuur van de Amish is het uitgesloten dat een vrouw een hamer vasthoudt. Voor mij was het duidelijk: Als ik iets wil bereiken wat ik echt zélf wil, dan moet ik hier weg.

Ariane_CLEAN

Ariane Malfait

Voor mezelf ben ik nooit een jongen geweest, voor anderen misschien wel. Ik zat gewoon gevangen in een verkeerd lichaam. Nu ben ik een meisje, zeker en vast! Nu ben ik eindelijk volmaakt. En gelukkiger dan ooit. Ik heb ook al deelgenomen aan de verkiezing voor Miss Fashion. Om te kunnen tonen dat ik een echte vrouw ben. En net als een echte Miss heb ik ook nog een boodschap voor de wereld: ‘transgender zijn is iets waarmee je geboren bent, het is normaal en je kan er zelf niets aan doen.’

Kate_CLEAN

Kate Gosselin

Ik had vroeger nooit gedacht dat ik op mijn 41ste een alleenstaande moeder zou zijn met én een zesling én een tweeling. En hoewel het natuurlijk vaak nogal veel kan zijn, zou ik er niets aan willen veranderen. Mensen vragen zich vaak af hoe ik het doe, of ik het allemaal wel red en of de kinderen er niet onder lijden. Maar ik geloof dat het tegendeel waar is. Ik leid ons leven met een strak regime, waardoor er veel ruimte voor liefde en aandacht is. Iedere ochtend sta ik om half zes op bijvoorbeeld. Het went nooit, maar zo kan ik wel al mijn kinderen de aandacht geven die ze verdienen. En de mensen vragen zich af of ik zelf geen man in mijn leven mis. Ik zou het niet weten eigenlijk, maar veel belangrijker is hoe ik me nu voel. En dat is een alleenstaande moeder, die dolgelukkig is!

Ilse_CLEAN

Ilse Gevaert

Ik draag al vanaf mijn één jaar een prothese. Ik heb er zelfs eentje met een tatoeage erop! Vroeger werd ik wel vaak gepest met mijn prothese. Niet eens alleen door de kinderen om me heen, maar ook volwassenen keken er altijd vreemd naar. Het gekke is misschien wel dat ik zelf eerder moest leren omgaan met de reacties van anderen, dan dat ik zelf moeite had met mijn ene arm en de prothese. Dat is toch gek eigenlijk? Zeker nu ik in Miami woon, merk ik hoe fake iedereen hier eigenlijk is. En vooral met zijn uiterlijk bezig is. De jonge meisjes lopen er allemaal rond als Barbie. Ik lijk wel een uitstervend ras. Maar ik wil zelf eigenlijk niet oordelen. Ik heb zelf ook ‘barbie-vriendinnen’, maar ik merk wel hoe iedereen ernaar snakt om eens niet meer zo met hun uiterlijk bezig te moeten zijn. “Wees jezelf en wees trots, niemand kan perfect zijn!”. Ik ben een heel gelukkige zangeres geworden en ik verberg mijn handicap niet langer. Dat wordt geapprecieerd door mijn fans, dat weet ik. Ik denk dat zij gewoon mijn stem horen, en mijn arm vergeten.

Jodie_CLEAN

Jodie Marsh

De mensen zien vandaag een sexy en stoere vrouw, die niet op haar mondje gevallen is. Maar vroeger was ik een slimme studente en had ik maar één droom: Dierenarts worden! Alleen is het daar nooit van gekomen. Na jarenlang intens gepest te zijn, zag ik het schoolleven totaal niet meer zitten. Het was zo erg dat ik mijn droom opzij zette en alleen nog maar bezig kon zijn met hoe ik eruit zag. Erbij willen horen werd belangrijker dan dat waar ik van droomde. De impact van het pesten heeft jaren geduurd maar ik durf nu eindelijk te zeggen dat ik blij ben met wie ik ben. En dat het me ook niet meer uitmaakt wat anderen van me vinden. Dat wens ik alle vrouwen toe.

Charlotte_TEXT

Charlotte De Cock

Strenge opvoeding houdt de vrije geest niet tegen

Ik heb zeker geen standaard jeugd gehad. Je zou het niet zeggen als je ziet wat ik vandaag allemaal doe, maar ik ben zeer streng opgevoed. Ondanks die opvoeding werd ik een echte party animal en ontdekte ik al vroeg het nachtleven. Te vroeg misschien voor wat sociaal gewenst is. Toch is het wel de bron geweest voor alles wat ik nu doe. Dat feestbeest is er nog steeds een klein beetje. Ik organiseer vandaag nog Barefoot, een heerlijk vrij festival. En ik dj ook nog. Ik woon tegenwoordig in een kasteelhuis in Tremelo, en daar is ook mijn atelier. Want ondanks het vrije partyleven heb ik niet stilgezeten mezelf te ontwikkelen. Ik heb mezelf schildertechnieken aangeleerd, en ben ik allerlei projecten gaan doen. Die vinden gelukkig een groot publiek. Echt een standaard meisje zal ik wel nooit worden. Maar het is allemaal goed zo.

Annelies_TEXT

Annelies Van Loon

Vroeger woog ik 100 kilo. Nu hef ik 100 kilo.

Vier jaar geleden was ik wat mensen omschrijven als een ‘big girl’. Ik leefde ongezond en was super onzeker. Mijn nieuwe vriend nam me mee naar de sportschool en introduceerde me in de wereld van bodybuilding. Ik zag al die krachtige mensen in de gym en ik was meteen verslaafd. Nu ben ik na gebalanceerd diëten en keihard trainen een totaal andere vrouw. Ik ben vol zelfvertrouwen en kan niet wachten totdat ik weer op een podium mag staan voor de volgende wedstrijd. Heel soms is dat onzekere meisje er buiten de sportschool nog, maar dan bol ik mijn spierballen en voel ik me weer goed.

Heidi_TEXT

Heidi Paridaens

Seropositief en Super positief

Als mensen mij tegenkomen op straat zien mensen altijd een goedlachse vrouw die positief in het leven staat. Ze zijn dan ook verbaasd als ze erachter komen dat ik seropositief ben. Natuurlijk ben ik door een diep dal gegaan toen ik het nieuws hoorde. Duizenden gedachtes raasden door mijn hoofd. Ik ben beschadigd goed, niemand zal mij nog willen, ik ben gevaarlijk, ik ben vuil… Totdat een vriendin me uitnodigde om naar LA te komen en deze reis bleek een keerpunt. Ik heb daar alle negativiteit uit mijn lichaam geschreeuwd en besloten om me voortaan alleen nog maar op alle goede dingen in mijn leven te focussen. Inmiddels probeer ik andere mensen te helpen gelukkig door het leven te gaan als ‘Lifecoach’ omdat ik geloof dat de wereld wel een stukje positiviteit kan gebruiken.

Jessica_TEXT

Jessica Mantoni

Ongelukkig? Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt!

Ik verloor op mijn elfde al mijn haar toen mijn ouders met veel tumult uit elkaar gingen. Dit verschijnsel heet alopecia. En hoewel er nog geen duidelijke aanleiding voor is zou een emotionele gebeurtenis de aandoening wel kunnen doen opflakkeren vermoeden ze. In mij geval zou dat dus de scheiding van mijn ouders kunnen zijn. Ik verloor mijn lichaamshaar over mijn hele lichaam. Natuurlijk heeft het mijn jeugd sterk beïnvloedt, en die was zeker niet altijd makkelijk. Maar tegenwoordig blog ik zelfs voor een haarkliniek om het taboe rond kaalheid te doorbreken. Je leest hier wel dat mijn leven draait om alopecia, maar dan wel op een goede en positieve manier. Ik heb ook samengewerkt met een kunstenaar die mijn hoofd beschilderde. Aan de ene kant lijd ik aan alopecia, langs de andere kant kan ik iedere dag kiezen uit heel verschillende haardrachten of ik ga gewoon kaal door het leven. Een bijkomend voordeel.

Mouna_TEXT

Mouna Dridi

Ik ben DIK tevreden!

Ik ben nooit mager geweest, als kind was ik al het chubby meisje. Ik heb er nooit last van gehad en ik ben superblij met wie ik ben. Je kledingmaat is maar een nummertje en dat nummertje zal je niet gelukkig maken. Ook al ben je ronder, dat mag je niet belemmeren om je dromen waar te maken. Het is niet omdat je er anders uitziet, dat je er niet mag zijn. Je kan alles, je moet het gewoon doen. Met mijn Fatshion blog hoop ik dat mensen zien dat een vrouw met rondingen er ook prachtig uit kan zien. Iedereen vindt de naam van de blog in ieder geval superleuk.

Linda_TEXT

Linda Van Hoeydonck

Overdag een dokwerker. 's Avonds een diva.

Vraag de mensen om mij heen om me te omschrijven en je krijgt te horen: op en top vrouw. Ik ben altijd bezig met mijn uiterlijk. Een mooie jurk met een hakje eronder en ik ben helemaal gelukkig. Tenminste, op mijn vrije dagen. Want in de week laat ik mijn hakken en jurken thuis om me in fluorescerende werkkledij onder ontelbare mannen te mengen op de haven van Antwerpen. Als vrouw in een mannenberoep heb ik me in het begin twee keer zo hard moeten bewijzen. En nog steeds hoor ik regelmatig: ‘Laat maar Linda, wij zullen het wel doen’. Maar dat is juist wat ik niet wil, ik wil het zelf doen. Op het dok wil ik worden gezien als man. Een werkpaard met werkhanden. Maar ondanks dat ik zelf niets liever doe dan werken op het dok, wil ik niet dat mijn zonen in de haven komen werken. Veel te gevaarlijk!

Adinda_TEXT

Adinda Vetsuypens

Morgen geef ik weer godsdienstles

Mijn passie voor metal begon op mijn 15e. Ik heb het doorgekregen van mijn vader, die was ook al metalfan. Op mijn 16e ging ik met papa al naar mijn eerste optredens. Toen nog gewoon hardrock zoals Aerosmith en Kiss. Eigenlijk heb ik mijn hele leven aan metal te danken. Mijn vrienden, mijn man en dus ook mijn kinderen. Mijn man kwam als drummer in mijn stamcafé optreden. Ik was op slag verliefd. Uiteraard vragen de mensen vaak hoe ik nu metalfan en lerares Godsdienst kan zijn. Ik begrijp dat wel, maar kan het ook goed uitleggen. Metal is vrij agressieve muziek, maar toch met een ziel. Maar dan moet je je er wel een beetje in verdiepen. Metal gaat voor mij net als godsdienst ook over samenhorigheid en transcendentie. Allemaal samen opleven naar iets hogers. En net zoals ik toegewijd ben aan de metal zo ben ik ook toegewijd aan mijn leerlingen. Ik bewijs iedere dag denk ik dat godsdienst en metal een perfecte combinatie kan zijn. Mensen die dat niet kunnen aanvaarden zijn volgens mij zeer kortzichtig.

Oshin_TEXT

Oshin Derieuw

Echt tijd voor elkaar is schaars in onze drukke levens

Als mensen horen dat ik lesbisch ben en professioneel bokster, hoor ik ze denken: logisch. Ik word daar zot van. Gelukkig heeft het boksen mij juist veranderd. Ik heb er meer zelfvertrouwen door gekregen, en grappig genoeg ben ik er juist ook vrouwelijker door geworden. Vroeger durfde ik me niet als een vrouw te gedragen of te kleden omwille van mijn seksuele geaardheid. Dat is voorbij. Naast het boksen werk ik inmiddels ook in een echte vrouwenwereld. In de wellness zijn vrouwen op en top vrouwelijk. Hier heb ik ook Charlotte ontmoet. Ook een topsporter en heel vrouwelijk. Als mensen ons samen zien denken ze meestal dat we vriendinnen zijn. En mannen kijken vaak naar ons om. Maar wij weten wel beter.

Liesbeth_TEXT

Liesbeth Vandenberghe

Zonder de littekens zie je gewoon een moeder

Vijf jaar geleden overleed mijn vader aan slokdarmkanker. Daarna werd ook mijn zus getroffen door borstkanker. Bijna alle vrouwen in mijn familie aan vaders kant kregen inmiddels borst-, baarmoeder- of eierstokkanker. Op mijn 29ste, en enkele maanden zwanger van mijn vijfde kindje, kreeg ik te horen dat ik 60 tot 80 procent kans heb om in de komende jaren borstkanker te krijgen. Ik nam de beslissing mijn borsten, eierstokken en baarmoeder te laten wegnemen. Voor mij een logische keuze gezien mijn gezinssituatie. Mijn kinderen verdienden het om in de toekomst een mama bij zich te hebben. Toch kon het niet zo snel gaan, want ik was immers drie maanden zwanger. De ingreep moest wachten. Toen ik eindelijk van ons vijfde kindje was bevallen werd de operatie uitgevoerd. De volledige inhoud van mijn borsten werd verwijderd. Ik heb mijn tepels wel behouden, waardoor ik nog steeds 2 procent kans behoudt op kanker. Dat risico neem ik erbij. De volgende stap is mijn baarmoeder en eierstokken laten verwijderen, maar we denken ook nog over een zesde kindje. Ik heb nog geen moment spijt gehad van mijn beslissing. Makkelijk was het niet. Ik leef nog steeds met de angst ‘wat als’. Toch zou ik dezelfde keuze opnieuw maken. De steun van mijn man heeft zeker geholpen. Hij heeft nooit aan mijn beslissing getwijfeld. Anderen uit mijn omgeving zijn kritischer. Zij durven te zeggen dat mijn keuze ‘dom’ of ‘onnodig’ is geweest. Het is makkelijk praten voor hen. Ik deel liever mijn verhaal om te sensibiliseren, om vrouwen te zeggen: ‘Laat u testen!’

Samen met top fotografe Britt Guns zijn we op zoek gegaan naar echte Vlaamse vrouwen. Neem een kijkje achter de schermen tijdens fotoshoot van onze Real Women campagne.